Kiedy opowiadam o projektowaniu i o tym, jak ważny jest profesjonalny wygląd marki, zawsze przypomina mi się historia znajomego z jednej z grup dla przedsiębiorców. Nazwijmy go Jurand ;).

Jurand miał wręcz niesamowitą wiedzę o cyberbezpieczeństwie i potrafił o nim naprawdę ciekawie opowiadać. Chciał stworzyć kurs o tym, jak być bezpiecznym w sieci, ale jego wiedza sięgała znacznie dalej. Mówił o różnych metodach oszustw, o tym, jak nie dać się nabrać przy bankomacie, jak rozpoznać podmieniony czytnik kart i na co zwracać uwagę w podejrzanych wiadomościach. Byłam pełna podziwu dla jego wiedzy i pasji. Szczerze go dopingowałam i naprawdę wierzyłam, że ma do zaoferowania coś wartościowego.

W końcu przyszedł dzień, w którym Jurand pokazał nam swoją stronę internetową, na której można było kupić jego kurs. I wtedy poczułam się tak, jakby ktoś wylał na mnie kubeł zimnej wody. Po minach pozostałych osób widziałam, że nie tylko ja miałam takie odczucie. Ten sam człowiek, który opowiadał o tym, jak ważna jest jakość zabezpieczeń, czujność i zwracanie uwagi na szczegóły, pokazał nam coś, co wyglądało po prostu fatalnie. Jak zrobione na szybko, „na kolanie”, tuż przed zajęciami.

Strona była przygotowana w Canvie i wyglądała bardzo przypadkowo. Było to kilka lat temu, a możliwości Canvy były wtedy mniejsze niż dzisiaj, ale problem nie leżał w samym narzędziu. Nic tam do siebie nie pasowało. Nic nie wzbudzało zaufania. Gdybym nie miała wcześniej okazji go poznać i posłuchać, jak opowiada o swojej dziedzinie, trudno byłoby mi uwierzyć, że za tą stroną stoi ktoś z tak dużą wiedzą. Mogłabym pomyśleć, że stworzyła ją przypadkowa osoba albo wręcz bot. 

I właśnie to było w całej tej sytuacji najbardziej uderzające. W naszych oczach nagle przestał być ekspertem. Nie dlatego, że stracił wiedzę albo że jego kurs nagle stał się mniej wartościowy. Po prostu wygląd jego marki zupełnie nie potwierdzał tego, co wcześniej o sobie komunikował. Cała otoczka profesjonalizmu i wysokiej jakości runęła w kilka chwil. Widziałam, jak pozostali próbują zachować pokerową twarz. Z potencjalnych klientów właściwie nie został nikt.

Mimo że zmieniłam imię naszego bohatera, sama historia i branża, w której działał, są prawdziwe. I jest w tym coś zwyczajnie smutnego, bo problemem nie była jego wiedza, brak pasji czy słaby produkt. Problemem było to, że wygląd zupełnie nie dorównywał jakości tego, co miał do zaoferowania.

Następnego dnia zaproponowałam mu swoją pomoc, choćby doraźną, i podpowiedziałam kilka rzeczy, które mógłby poprawić. Nie skorzystał. Wolał zrobić wszystko całkowicie sam, bez wsparcia, bez podpowiedzi i bez wyznaczonego kierunku. Z czasem nasze drogi się rozeszły i przestałam śledzić jego działania, ale jego historia mocno zapadła mi w pamięć.

To był moment, który uświadomił mi, jak wielu wartościowych ludzi traci tylko dlatego, że wygląd ich treści i ich marki nie pokazuje prawdziwej jakości tego, co mają do zaoferowania. I że dzięki moim umiejętnościom oraz doświadczeniu w projektowaniu mogę im pomóc.

Czy widzisz w tej historii cząstkę siebie?